Ekspert wyjaśnia, jakie leki na uspokojenie są dostępne bez recepty. Polecany przez Pani babcię Amol zdecydowanie odradzam jako środek na uspokojenie - nie ma takich właściwości i jest stosunkowo drogi. W przypadku reakcji stresowych związanych z egzaminami dobrym rozwiązaniem może okazać się przyjmowanie suplementów z ziół 2. Otrzymaj. e-Receptę na maila. Jeśli nie będzie przeciwwskazań, w czasie do 3 godzin na maila prześlemy Ci e-Receptę, którą zrealizujesz w każdej. aptece w Polsce! 3. Wykup lek. w aptece. Leki na receptę - jak zamówić leki na receptę online Recepta online to najlebezpieczniejszy sposób akutalnie na konsultację z lekarzem! Nie Data utworzenia: 22 lipca 2015, 20:45. W sieci można kupić nielegalnie leki, których nie wolno zażywać dla zabawy. Pod nadzorem lekarza, na receptę, w odpowiedniej dawce te leki to zbawienie **** 2mg Leki na recepte bez recepty - Oxycontin, Tramal, Benzodiazepamy Wrocław, Gdynia . Modafinil 200mg 10tab 70zł Xanax 2mg 30tab 200zl Ksalol (Alprazolam) 1mg 30tab 100zł Bensedin (Dia Zdrowie i uroda / Leki i preparaty ziołowe Jest to szczególnie ważne, gdy planujesz realizację recepty na dłuższy czas. Jeśli wciąż masz wątpliwości co do bezpieczeństwa e-recepty – możemy Cię zapewnić, że to nie tylko bezpieczne, ale również wygodne rozwiązanie. Nie martw się o realizację e-recepty, po prostu wykup potrzebne leki w najbliższej aptece. Biuro prasowe Ministerstwa Zdrowia wyjaśnia, że odpowiedni kod na recepcie może być wpisany jedynie przez lekarza i nie może być uzupełniony na etapie realizacji recepty (czyli w aptece - red.). Dlatego senior lub dziecko, którym lekarz wystawił receptę, zanim otrzymali uprawnienia do darmowych leków, odejdą z apteki z kwitkiem. 5Nct0P. Sprzedam nastepujace produkty z polskich aptek: Leki uspokajajace/nasenne: ———————————————————————- Nazwa: Opakowanie: Cena: ———————————————————————- Xanax 2mg 30tabletek 160zl/op. Klonazepam 2mg 30tabletek 70zl/op. Rel*anium 2mg 30tabletek 80zl/op. Lorafen 2,5mg 30tabletek 80zl/op. Sanval 100mg 100tabletek 160 zł/op. Zoptin 7,5mg 100tabletek 110zl/op. Bendesin 10mg 30 tabletek 80zl/op. Leki przeciwbolowe: ———————————————————————- Nazwa: Opakowanie: Cena: ———————————————————————- T*ramal 200mg 100tabletek 190zl/op. Leki/preparaty na odchudzanie: ———————————————————————- Nazwa: Opakowanie: Cena: ———————————————————————- Adipex LONG 75mg 30tabletek 160zl/op. Merida 15mg 90tabletek 310zl/op. Phentermine 37,5mg 90tabletek 210zl/op. Phen 375mg 90tabletek 310zl/op. Efedryna 60mg 100tabletek 260zl/op. ———————————————————————- Wysylka po przedplacie! Płatność przyjmuję tylko blikiem. ———————————————————————- Anonimowa wysylka w ciagu 24h na paczkomat w cenie produktow. Prosze o kontakt poprzez e-mail. Obslugujemy sprawnie caly kraj. Kontakt email -> Darkspider77@ Preparat Ozempic 1 mg to lek, który stosowany jest w przypadku pacjentów chorujących na cukrzycę typu 2. Jest to środek dla osób dorosłych, których stężenia cukru we krwi nie da się ustabilizować samą dietą i aktywnością bądź lekami przeciwcukrzycowymi lub insuliną. Ozempic 1 mg ma najwyższą dawkę substancji czynnej spośród pozostałych preparatów Ozempic. Komu ten lek jest dedykowany i kto nie powinien go zażywać? Czy Ozempic 1 mg może mieć skutki uboczne i czy może być stosowany w ciąży?Czym jest Ozempic 1 mg i kiedy się go stosuje?E-recepta online na Ozempic 1 mgDawkowanie i wskazania do zastosowania Ozempic 1 mgSkutki uboczne stosowania Ozempic 1 mgInterakcje Ozempic 1 mg z innymi lekamiStosowanie Ozempic 1 mg w czasie ciąży i laktacjiCzym jest Ozempic 1 mg i kiedy się go stosuje?Lek Ozempic 1 mg jest produktem leczniczym, który można kupić wyłącznie na receptę. Środek ten jest roztworem do wstrzykiwań, który znajduje się w specjalnym, napełnionym fabrycznie wstrzykiwaczu. W skład leku wchodzi substancja czynna i substancje pomocnicze, których szczegółowa lista znajduje się w ulotce. Substancja czynna to semaglutyd, który zmniejsza zbyt wysokie stężenie cukru we krwi w przypadku pacjentów mających stwierdzoną cukrzycę typu 2. Lek Ozempic 1 mg dedykowany jest pacjentom, którzy:przy połączeniu diety i wysiłku fizycznego nadal nie są w stanie kontrolować stężenia cukru we krwi, a nie mogą przyjmować metforminy. Wówczas Ozempic 1 mg przyjmuje się jako lek brania leków przeciwcukrzycowych lub insuliny, nie mogą uzyskać odpowiedniego stężenia cukru we krwi. Wówczas Ozempic 1 mg stosuje się jako terapię online na Ozempic 1 mgJak wspomniano wyżej, lek Ozempic 1 mg może być zakupiony tylko w sytuacji, gdy zostanie na niego wystawiona pacjentowi e-recepta. Oczywiście należy sobie zdawać sprawę z tego, że możliwa jest nie tylko recepta po wizycie stacjonarnej u specjalisty, ale również recepta przez Internet na lek Ozempic 1 mg, co jest opcją bardzo przydatną, kiedy ciężko umówić się do lekarza, a pacjentowi kończy się lek. Recepta online niczym nie różni się od „tradycyjnej recepty” – również ma ona postać elektroniczną i sposób jej realizacji w aptece także jest identyczny. By wykupić lek, wystarczy wyświetlić farmaceucie kod kreskowy, który znajduje się na wydruku informacyjnym recepty (znaleźć można go w IKP oraz w skrzynce mailowej). Inna opcja to podanie farmaceucie numeru PESEL pacjenta oraz kodu 4-cyfrowego, który wysyłany jest SMS-em. Dawkowanie i wskazania do zastosowania Ozempic 1 mgDawkowanie Ozempic 1 mg ustalane jest przez lekarza znającego historię medyczną pacjenta, jego schorzenia towarzyszące, alergie i zażywane na stałe leki. Lek powinien być przez pacjenta przyjmowany zgodnie z zaleceniami lekarskimi. W ulotce znaleźć można informacje odnośnie zalecanego dawkowania. Terapia zazwyczaj rozpoczynana jest dawką tygodniową wynoszącą 0,25 mg substancji czynnej i stosuje się ją przez kolejne 4 tygodnie. Po tym czasie zwiększa się dawkę tygodniową do 0,5 mg, a jeśli okaże się to niedostateczne, lekarz może zalecić dawkę tygodniową 1 mg. Ustalonego przez lekarza dawkowania nie można zmieniać na własną rękę, ponadto nie powinno się przerywać terapii bez konsultacji z lekarzem. Ozempic 1 mg przyjmuje się w postaci wstrzyknięcia jeden raz w tygodniu, pora wstrzyknięcia może być dowolna. Trzeba uważać, by nie przedawkować leku, ponieważ mogą wystąpić działania niepożądane, w tym np. nudności. Jeśli dojdzie do pominięcia dawki, a nie upłynie od tego jeszcze 5 dni, trzeba jak najszybciej przyjąć zaległą dawkę i kontynuować terapię według harmonogramu. Jeśli minęło więcej czasu, dawki nie powinno się uzupełniać, tylko trzeba przyjąć kolejną, zgodnie ze schematem. Należy wiedzieć również, że Ozempic 1 mg może być przyjmowany jedynie przez pacjentów pełnoletnich, ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności terapii w niższej grupie wiekowej. Preparat nie jest przeznaczony dla osób z nadwrażliwością na semaglutyd lub składniki pomocnicze leku, ponadto Ozempic 1 mg nie jest insuliną, więc pacjent nie może go stosować w formie zamiennika. Ozempic 1 mg nie może być również podawany chorym na cukrzycę typu 1 lub zmagającym się z cukrzycową kwasicą uboczne stosowania Ozempic 1 mgLek Ozempic 1 mg, jak każdy inny lek, może mieć działania niepożądane, których trzeba być świadomym przed rozpoczęciem terapii. Skutki uboczne nie muszą się pojawić, jednak trzeba liczyć się z taką ewentualnością. W ulotce zaznaczono częstotliwość pojawiania się danych działań niepożądanych w grupie często (częściej niż u 1 na 10 osób) pacjenci zgłaszali przemijające nudności oraz przemijające (rzadziej niż u 1 na 10 osób) pacjenci zmagają się z wymiotami, zgagą, niestrawnością, refluksem, wzdęciami i odbijaniem się. Notowane były również problemy z hipoglikemią oraz jej objawami (co dotyczyło zwykle terapii skojarzonej z innym lekiem przeciwcukrzycowym). Wystąpić może również zapalenie żołądka, a także zawroty głowy i zmęczenie, ponadto u pacjentów pojawić mogą się kamienie żółciowe i wzrost aktywności enzymów trzustkowych. Częste działania niepożądane Ozempic 1 mg to także spadek masy ciała i apetytu, a dodatkowo problemy ze wzrokiem, będące powikłaniami retinopatii cukrzycowej. Niezbyt często (rzadziej niż u 1 na 100 osób) pacjenci zgłaszali reakcje alergiczne (np. pokrzywkę, świąd i wysypkę), a także przyspieszone tętno i reakcje obejmujące miejsce wstrzyknięcia (np. świąd, ból, zasinienie, wysypkę). W grupie tej znajdują się również zaburzenia odczuwania smaku, a także ostre zapalenie trzustki z (rzadziej niż u 1 na 10 osób) pacjenci zgłaszali ciężkie reakcje alergiczne (anafilaktyczne).Zaobserwowane u siebie działania niepożądane należy konsultować z lekarzem lub farmaceutą. Interakcje Ozempic 1 mg z innymi lekamiPacjent powinien podejść odpowiedzialnie do wywiadu medycznego i poinformować swojego lekarza o wszystkich przyjmowanych przez siebie lekach, w tym nie tylko o tych preparatach, które zażywa z przepisu lekarza, ale także o tych, które przyjmuje na własną rękę, gdyż są dostępne bez recepty. Jeżeli pacjent przyjmuje doustne leki przeciwzakrzepowe, w tym np. warfarynę, lekarz, w przypadku konieczności zażywania Ozempic 1 mg, zalecić może częste kontrolowanie parametrów krzepliwości. Jeśli natomiast pacjent przyjmuje insulinę, lekarz może zdecydować o konieczności skorygowania stosowanej dotychczas dawki i dodatkowo może zalecić pacjentowi częstsze kontrolowanie stężenia cukru we krwi, co pozwoli uchronić się przed pojawieniem się hiperglikemii czy cukrzycowej kwasicy ketonowej. Stosowanie Ozempic 1 mg w czasie ciąży i laktacjiLek Ozempic 1 mg nie może być zażywany w ciąży i podczas karmienia piersią, co jest związane z brakiem dostępnych danych dotyczących jego bezpieczeństwa dla dziecka. Bardzo ważne zatem, by kobieta poinformowała w czasie wywiadu medycznego swojego lekarza, że jest lub może być w ciąży, a także o sytuacji karmienia dziecka piersią – wówczas lek nie będzie wypisany i zostanie zaproponowane pacjentce inne rozwiązanie. Kobiety, które zajdą w ciążę w trakcie przyjmowania leku Ozempic 1 mg, powinny jak najszybciej zgłosić się do lekarza w celu modyfikacji terapii na inną, a kobiety, które przyjmują Ozempic 1 mg oraz planują rozpocząć starania o dziecko, powinny po konsultacji z lekarzem odstawić lek Ozempic 1 mg, odczekać minimum 2 miesiące i dopiero po tym czasie rozpocząć starania o dziecko. Informacje zawarte w dziale „Blog" serwisu należy traktować jedynie jako informacyjno-edukacyjne. Treści te i porady w nich zawarte nie mogą w żadnym wypadku zastąpić bezpośredniego kontaktu z lekarzem i nie powinny być również uznawane za profesjonalną poradę medyczną. Wydawca serwisu NaszaRecepta nie ponosi odpowiedzialności za wykorzystywanie porad z materiałów informacyjno-edukacyjnych bez wcześniejszej konsultacji ze specjalistą. Możliwe działania niepożądanePrzed przyjęciem leku, należy zapoznać się z działaniami niepożądanymi, które może on wywołać. Należy też przeczytać ulotkę oraz stosować się do zaleceń lekarza w trakcie przyjmowania leku. W przypadku pojawienia się objawów ciężkiej reakcji alergicznej takich, jak pokrzywka, obrzęk twarzy i ust lub trudności z oddychaniem należy natychmiast zgłosić się po pomoc też natychmiast skontaktować się z lekarzem w przypadku pojawienia się pważnych skutków ubocznych; wystąpienia objawów wskazujących na zapalenie trzustki (są to bół brzucha, promieniujący do pleców lub wymioty i mdłości); lub objawów kamicy żółciowej, takich jak ból w górnej częsci brzucha lub pod często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów):Mdłości lub wymioty, biegunka, zatwardzenie (te skutki mijają zazwyczaj po kilku dniach lub tygodniach stosowania leku).Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 pacjentów):Zaburzenia czynności żołądka i jelit (np. niesterawność, zapalenie błony śluzowej żołądka, ból w nadbrzuszu), zgaga, wzdęcia, gazy, heartburn, bloated feeling, flatulence, suchość w jamie ustnej, uczucie osłabienia lub zmęczenia, zaburzenia smaku, zawroty głowy, bezsenność, kamienie żółciowe, reakcje skórne w miejscu wstrzyknięcia (np. zasinienie, ból, podrażnienie, swędzenie, wysypka), hipoglikemia, zwiększenie stężenia enzymów trzustki. Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 pacjentów):Odwodnienie, stan zapalny pęcherzyka żółciowego, reakcje alergiczne, ogólne złe samopoczucie, przyspieszone tętnoRzadko (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 1 000 pacjentów):Upośledzenie czynności nerek, ostra niewydolność informacje są jedynie streszczeniem skutków ubocznych. Szczegóły znajdują się w ulotce leku Saxenda. Lek Saxenda, a inne lekiPodczas konsultacji należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio. Jest to szczególnie ważne w przypadku przyjmowania leków przeciwcukrzycowych z grupy pochodnych sulfonylomocznika, warfaryny lub innych leków i środki ostrożnościNie zaleca się przyjmowania tego leku dla osób, które cierpią na ciężką niewydolność serca; chorobę, która powoduje problemy z opróżnianiem żołądka; lub nieswoiste zapalenie trakcie konsultacji należy też poinformować o wszystkich chorobach, na które pacjent cierpiał w przeszłości. Jest to szczególnie ważne w przypadku chorób wątroby lub nerek; cukrzycy; zapalenia trzustki; chorób tarczycy. U jednej na 10 osób przyjmujących lek Saxenda stwierdzono powstawanie kamieni żółciowych. Jest to dość częsta przypadłość u ludzi z nadwagą, więc nie do końca wiadomo, czy ich powstanie wiąże się z przyjmowaniem tego leku. Jeśli jednak pojawi się ostry ból w nadbrzuszu, należy skonsultować się z trakcie przyjmowania tego leku, należy pić dużo wody, aby uniknąć powyżej 75 roku życiaNie zaleca się stosowania tego leku u osób powyżej 75 roku i karmienie piersiąLek Saxenda nie jest wskazany dla kobiet w ciąży, karmiących piersią oraz planujących pojazdów i obsługiwanie maszynLek Saxenda prawdopodobnie nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jeśli jednak pojawią się objawy zaburzające koncentrację, nie należy wykonywać tych czynności i skonsultować się z alkoholuUlotka dołączona do leku nie zawiera informacji na temat spożycia wpływu alkoholu na działanie tego leku. Trzeba jednak pamiętać, że alkohol zawsze należy spożywać w umiarkowanych ilościach. Ostatnia aktualizacja: : Fundamentalne prawo każdego obywatela jest wolność od samooskarżania- może nawet umyślnie z zamiarem bezpośrednim zeznawać nieprawdę, zatajać prawdę do do okoliczności mogących ją obciążyć za przestępstwo lub osobę dlań najbliższą. Odmowa odpowiedzi na konkretne pytanie ma znimome znaczenia praktyczne z uwagi na wewntrzną sprzeczność- z jednej strony odmowa powoduje, że zwracamy uwagę organu procesowego na okoliczności o których wolelibyśmy wogóle nie mówić, a z drugiej strony brak odmowy powoduje, że narażamy się na odpowiedzialność z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (tekst. jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.).CYTATArt. wprowadza do obrotu lub przechowuje w celu wprowadzenia do obrotu produktleczniczy, nie posiadając pozwolenia na dopuszczenie do obrotu,podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolnoścido lat Z DNIA 20 WRZEŚNIA 2007 KZP 26/07Nie popełnia przestępstwa fałszywych zeznań (art. 233 § 1 ktoumyślnie składa nieprawdziwe zeznania dotyczące okoliczności mającychznaczenie dla realizacji jego prawa do obrony (art. 6 Prezes SN L. SN M. Gierszon (sprawozdawca),WSO (del. do SN) T. Prokuratury Krajowej: A. Najwyższy w sprawie Andrzeja Ś., Mariusza O., Sylwii Z.,Agnieszki K. i Izabeli S., po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie § 1 przez Sąd Okręgowy w Ł., postanowieniem z dnia 25 kwietnia2007 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładniustawy:„1. Czy osoba przesłuchiwana w sprawie w charakterze świadka w postępowaniutoczącym się in rem o przestępstwo, którego popełnienie możezostać jej zarzucone, złoży fałszywe zeznania w tym lub innym postępowaniuco do okoliczności związanych z tym przestępstwem lub działalnościąprzestępczą w obawie przed grożącą odpowiedzialnością karną – korzystaz prawa do obrony, jak osoba podejrzana (art. 6 polegającego nabraku obowiązku dostarczenia dowodów na swoją niekorzyść (art. 71 § 1 infine – nemo se ipsum accusare tenetur);22) czy w opisanej sytuacji procesowej, złożenie zeznania w charakterzeświadka, przy prawidłowym pouczeniu o art. 183 § 1 które ze względuna ich treść wypełniłyby znamiona czynu z art. 233 § 1 – nie uwalniajątakiej osoby od odpowiedzialności karnej?”u c h w a l i ł udzielić odpowiedzi jak Z A S A D N I E N I EPrzedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienia prawne ujawniłysię w następującej sytuacji z dnia 11 października 2006 r., Sąd Rejonowy w Ł. uniewinniłSylwię Z., Agnieszkę K. i Izabelę S. od zarzucanych im czynów określonychw art. 233 § 1 polegających na tym, że będąc uprzedzone oodpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy,podczas składania zeznań mających służyć za dowód w śledztwie ProkuraturyOkręgowej w K., podały nieprawdę twierdząc, że w okresie bezpośredniopoprzedzającym termin egzaminu wstępnego na Akademię Medycznąw 2000 r., nie miały dostępu do treści pytań egzaminacyjnych obowiązującychna egzaminie, jak również nie proponowały nabycia tego testuinnym samym wyrokiem, Sąd Rejonowy w Ł. uznał oskarżonych AndrzejaŚ. i Mariusza O. za winnych tego, że będąc uprzedzeni o odpowiedzialnościkarnej za zeznawanie nieprawdy lub zatajanie prawdy, podczasskładania zeznań mających służyć za dowód w powyżej opisanym śledztwie,podali nieprawdę, że w okresie bezpośrednio poprzedzającym terminegzaminu wstępnego na Akademię Medyczną w 2000 r. nie proponowalinabycia pytań innym osobom, to jest występków określonych w art. 233 § za popełnienie których skazał ich na kary 6 miesięcy pozbawieniawolności. Ich wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i art. 70 § 1 warunkowozawiesił na okres 2 tego wyroku apelacje wnieśli: prokurator (co do wszystkich oskarżonych)oraz obrońca oskarżonych Andrzeja Ś. i Mariusza obu tych apelacjach podniesiono zarzuty błędu w ustaleniach faktycznychprzyjętych za podstawę wyroku, a ponadto obrońca zarzucił teżmającą wpływ na treść wyroku obrazę przepisów art. 5 § 1 oraz art. apelacje w dniu 25 kwietnia 2005 r. Sąd Okręgowy w że w sprawie wyłoniły się zagadnienia prawne wymagające zasadniczejwykładni ustawy, które sformułował w pytaniach powołanych na Okręgowy, przekazując je – w trybie art. 441 § 1 – do rozstrzygnięciaSądowi Najwyższemu, w uzasadnieniu postanowienia aprobowałpogląd wyrażany od dawna w orzecznictwie i piśmiennictwie, żepodmiotem przestępstwa fałszywych zeznań nie może być oskarżony, podejrzany,ani też obwiniony we własnej sprawie. Równocześnie przedstawiłwątpliwość, czy z przywileju bezkarności złożenia fałszywych zeznań korzystarównież osoba, która złożyła je jako świadek w postępowaniu, w którymustalone ostatecznie okoliczności dają podstawę do zasadnego podejrzewaniao popełnienie przestępstwa i z tego powodu mogła jej towarzyszyćw czasie składania zeznań obawa przed odpowiedzialnością następnie przekonanie, że stwierdzone w sprawie okoliczności pozwalająuznać, iż oskarżeni „mieli pełną świadomość co do nielegalnościudostępnionych im testów, z którymi nie mieli prawa do zapoznania sięprzed egzaminem na uczelnię” i przez to „mieli powody do obaw, że i oniwspółuczestniczyli w procederze przecieku i rozpowszechniania testów”.4W związku z tymi pytaniami Sądu Okręgowego w Ł., Prokurator ProkuraturyKrajowej w piśmie z dnia 5 lipca 2007 r., wniósł o udzielenie odpowiedzina pierwsze z postawionych pytań, tak jak w uchwale Sądu Najwyższegoz dnia 26 kwietnia 2007 r., wydanej w sprawie I KZP 4/07, to jestuznanie, że: „Nie ponosi odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 §1 osoba, która przesłuchana została w charakterze świadka, wbrewwynikającemu z art. 313 § 1 nakazowi przesłuchania jej w charakterzepodejrzanego”, a nadto o odmowę podjęcia uchwały w pozostałym uzasadnieniu swojego stanowiska Prokurator zauważył „istotnemankamenty postanowienia Sądu Okręgowego zarówno co do redakcji zadanychSądowi Najwyższemu pytań, jak i w odniesieniu do treści uzasadnienia”.Niemniej jednak aprobował przekonanie tego Sądu, co do wyłonieniasię w sprawie przy rozpoznawaniu środka odwoławczego problemuprawnego wymagającego zasadniczej wykładni Najwyższy zważył, co sformułowania pytań przez Sąd Okręgowy w Ł. oraz treśćargumentacji przytoczonej na ich uzasadnienie, powodują niezbędnymprzypomnienie w tym miejscu, że zgodnie z treścią art. 441 § 1 sądodwoławczy może przekazać Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia zagadnienieprawne, ale tylko wówczas, gdy wymaga ono zasadniczej wykładniustawy i jeżeli wyłoni się przy rozpoznawaniu środka kumulatywne spełnienie wszystkich określonych treścią tego przepisuprzesłanek umożliwia rozstrzygnięcie przez Sąd Najwyższy przedstawionegow tym trybie zagadnienia prawnego. Oceniając przedstawioneprzez Sąd Okręgowy w Ł. pytania, w kontekście wspomnianych wymogów,zauważyć należy, że tylko pierwsze z nich czyni im zadość. Dotyczy ono(mimo ułomności redakcyjnej) wątpliwości Sądu Okręgowego, które wyłoniłysię przy rozpoznawaniu apelacji. Ich charakter sprawia, że rozstrzygnię5cie podniesionej kwestii prawnej, warunkuje sposób orzekania w przedmiocieodpowiedzialności karnej odczytanie jego treści, w kontekście niektórych tez wyłożonychw uzasadnieniu postanowienia, może wprawdzie wywołać przekonanie,że dotyczy ono wprost takiego zagadnienia prawnego, które – tak ujęte– nie budzi w istocie „poważnych”, a nawet „żadnych” wątpliwości sądu,który je jednak na to, że przy ocenie, czy spełnione są warunkiokreślone w art. 441 § 1 należy brać pod uwagę nie tylko samo sformułowanepytanie, ale i kompletność przedstawionej na jego uzasadnienieargumentacji. Właśnie poprzez taką analizę, uznać należy zagadnienie,które dostrzegł Sąd Okręgowy, formułując pierwsze pytanie, za budzącepoważne wątpliwości. Mianowicie: czy osoba która może być podmiotemodpowiedzialności karnej będąc przesłuchana w charakterze świadka, pouprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznańoraz pouczeniu o uprawnieniach z art. 183 § 1 i z nich nie korzystając– popełnia występek fałszywych zeznań (art. 233 § 1 wówczas,gdy co do okoliczności mających znaczenie dla ustalenia jej odpowiedzialnościkarnej, składa te zeznania zagadnienie prawne było przedmiotem rozstrzygnięciawspomnianej uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP4/07, OSNKW 2007, z. 6, poz. 45. W sprawie tej, odpowiadając w istociena podobnie sformułowane pytanie dotyczące składania fałszywych zeznańprzez osobę, której zachowanie jest przedmiotem postępowaniaprzygotowawczego zakończonego w fazie in rem, i dopuszczalności realizowaniaprzez nią – w tych okolicznościach – prawa do obrony tylko w zakresieuprawnień określonych w art. 183 § 1 Sąd Najwyższy stwierdził:„Nie ponosi odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 § 1 która przesłuchana została w charakterze świadka wbrew wynikającemuz art. 313 § 1 nakazowi przesłuchania jej jako podejrzanego”.W uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy podniósł, że osoba podejrzanamoże być przesłuchana w charakterze świadka, ale tylko do czasu,gdy stan obciążających ją dowodów osiągnie poziom wskazany w § 1 Wówczas powinna być przesłuchana jako podejrzany, uzyskującw ten sposób wszystkie uprawnienia należne takiemu uczestnikowipostępowania. Przesłuchanie takiej osoby w charakterze świadka, z pouczeniemo treści art. 183 § 1 w miejsce pouczenia o przysługującymjej uprawnieniu do składania wyjaśnień, oznaczałoby uzyskanie przezorgan ścigania – wobec odmowy z jej strony udzielenia odpowiedzi na pytanie– informacji o okolicznościach dotyczących odpowiedzialności karnejświadka, w sposób jawnie sprzeczny z regułami procesu. Stąd też, w ocenieSądu Najwyższego, właśnie w treści art. 313 § 1 upatrywać należyzakazu przesłuchania określonej w nim osoby w charakterze innym, jaktylko podejrzanego. Przesłuchanie jej jednak – mimo wszystko – w charakterzeświadka i pozbawienie przez to prawa do korzystania z uprawnieńokreślonych w art. 74 § 1 i art. 175 § 1 skutkuje niemożnościąuznania złożonych przez nią zeznań jako podstawy jej odpowiedzialnościkarnej za występek z art. 233 § 1 Najwyższy rozstrzygając przedstawione mu w niniejszej sprawieprzez sąd odwoławczy zagadnienie prawne w pełni podziela przytoczonąpowyżej uchwałę, jak i argumenty wyrażone na jej uzasadnienie. Zauważyćnależy, że uchwała ta zapadła jednak w innej sytuacji w obu sprawach postępowanie karne zakończyło się jużna etapie postępowania przygotowawczego i to w fazie in rem, postanowieniemo umorzeniu postępowania, ale o ile w sprawie, w której Sąd Najwyższywydał uchwałę w dniu 26 kwietnia 2007 r., I KZP 4/07 stwierdził, żefałszywe zeznania będące podstawą oskarżenia o występek z art. 233 § osoba je składająca, złożyła w charakterze świadka, pomimo że zebranew toku dotychczasowego postępowania dowody „uzasadniały dostatecznepodejrzenie” (art. 313 § 1 popełnienia przez nią występkusfałszowania dokumentu (art. 270 § 1 o tyle w niniejszej sprawie sądodwoławczy jedynie ustalił, iż w chwili przesłuchania w charakterze świadków,późniejsi oskarżeni, mieli trafne przekonanie, że zachowanie, któregodotyczyły składane przez nich zeznania stanowiło problemów przedstawionych w obydwu sprawach jest jednaktaka sama – dotyczy, najogólniej ujmując, zakresu bezkarności fałszywychzeznań złożonych przez osobę, której zachowanie mogło być przedmiotemodpowiedzialności karnej, a więc gdy te zeznania mają znaczenie dla realizacjiprzez nią prawa do obrony (art. 6 do rozważenia tak ujętego zagadnienia, już na wstępiestwierdzić należy, że prawo do obrony jest fundamentalnym prawem obywatelskimgwarantowanym Konstytucją R. P. oraz przepisami konwencjimiędzynarodowych, które Polska podpisała i ratyfikowała, a które przez tostały się częścią wewnętrznego porządku prawnego (art. 8 ust. 2 KonstytucjiR. P.). Przepis art. 42 ust. 2 Konstytucji R. P. gwarantuje każdemu przeciwkokomu jest prowadzone postępowanie karne prawo do obrony, wewszystkich stadiach tego postępowania. W piśmiennictwie podkreśla siędoniosłość tego uprawnienia, które w istocie swej jest „prawem do ochronyjednostki przed wszelkimi ingerencjami w sferę wolności i praw, jakim zagrażabądź ze swej natury powoduje proces karny. Jest to zatem prawo doobrony człowieka, a nie jego roli czy statusu w procesie karnym” (D. Dudek:Konstytucyjna wolność człowieka a tymczasowe aresztowanie, Lublin1999, s. 202). Trybunał Konstytucyjny również przyjmuje szerokie rozumieniekonstytucyjnego prawa do obrony: „jest ono bowiem nie tylko fundamentalnązasadą procesu karnego, ale też elementarnym standardem de8mokratycznego państwa prawnego” (wyrok z dnia 17 lutego 2004 r., SK39/02, OTK-A, 2004, z. 2, poz. 7).Zasadę prawa do obrony w polskim procesie karnym statuuje przedewszystkim art. 6 Jedną z gwarancji tak rozumianego prawa do obronyjest ustanowione w art. 175 § 1 prawo oskarżonego do milczeniaw procesie, wyrażające się w uprawnieniu do odmowy odpowiedzi na poszczególnepytania lub do odmowy składania wyjaśnień, a także unormowanaw art. 74 § 1 reguła nemo se ipsum accusare tenetur. Stosowniedo treści tego ostatniego przepisu oskarżony (podejrzany) nie ma obowiązkudowodzenia swojej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodówna swoją niekorzyść. Z obu tych unormowań wynika zatem brak obowiązkusamooskarżania się, a więc i dostarczania dowodów przeciwko przy tym należy, że ostatni z przepisów stanowi realizacjęwymogu wynikającego z art. 14 ust. 3 lit. g ratyfikowanego przez PolskęMiędzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych ONZ, otwartegodo podpisu 19 grudnia 1966 r. (Dz. U. z 1977 r., Nr 38, poz. 167), wmyśl którego każda osoba oskarżona o popełnienie przestępstwa ma prawo,na zasadzie równości, do niezmuszania do zeznawania przeciwko sobielub do przyznania się do winy. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu,należy zatem przyjąć, że zakres zastosowania zasady nemo tenetur, jestszerszy niż gwarancje procesowe oskarżonego (podejrzanego). Chroni onabowiem także każdego uczestnika postępowania karnego, który zobowiązanyjest do składania oświadczeń procesowych (świadka, biegłego, stronypostępowania), a który w razie ujawnienia przestępstwa mógłby być narażonyna odpowiedzialność karną. Chroni zatem potencjalnego podejrzanegojeszcze przed postawieniem mu jakiegokolwiek zarzutu, od momentupopełnienia czynu (por. Z. Sobolewski: Samooskarżenie w świetle prawakarnego (nemo ipsum accusare tenetur) Warszawa 1982 r., s. 11; P. Wiliński:Zasada prawa do obrony w polskim procesie karnym, Kraków 2006 r.,9s. 356). Również Europejski Trybunał Praw Człowieka uznaje prawo domilczenia oraz wolność od samooskarżenia za elementy „składowe międzynarodowychstandardów stanowiących o istocie rzetelnego procesu”,potwierdzając tym samym prawo każdego człowieka do ochrony przed„niestosownymi naciskami ze strony organu przesłuchującego, który dążydo zmuszenia jej do ujawnienia obciążających ją okoliczności”. Takie stanowiskozajął w sprawie Paul Serves przeciwko Francji równocześnieprzy tym uznając za „nielegalną próbę przesłuchania w charakterze świadkaosoby, która z dotychczasowych działań organów może wnioskować, żezłożone przez nią zeznania zostaną wykorzystane w przyszłości przeciwkoniej samej” [wyrok z dnia 20 października 1997 r., RJD 1997−VI, w: M. A. Nowicki: Europejski Trybunał Praw Człowieka, Orzecznictwo,t. 1 (Prawo do rzetelnego procesu sądowego), Kraków 2001, s. 42].W takich uwarunkowaniach konstytucyjnych i karnoprocesowych należyrozważać przedstawione przez Sąd Okręgowy w Ł. pierwsze systemu prawa przejawia się między innymi w tym, że systemtaki opiera się na wspólnych wartościach. Znajdują one wyraz przedewszystkim w zasadach prawnych. Nakaz wykładni przepisów prawa zgodniez zasadami prawnymi, to jedna z reguł wykładni systemowej (por. Wykładnia w orzecznictwie sądów – Toruń 2002, s. 161). Dogeneralnego wymogu interpretacji przepisów prawa w spójny i harmonijnysposób odwołuje się też Trybunał Konstytucyjny, stwierdzając, że: „Interpretator(...) powinien dążyć do takiego tłumaczenia norm, które by tworzyłospójny z prakseologicznego punktu widzenia system” (uchwała z dnia 25stycznia 1995 r., W 14/94, OTK 1995, z. 1, poz. 19).Kierując się tymi wskazaniami w ocenie przedstawionego pytaniaprawnego i przystępując do jego rozstrzygnięcia, zauważyć przede wszystkimnależy zasadnicze różnice sytuacji procesowej świadka i oskarżonego(podejrzanego) jako uczestników postępowania karnego. Świadek jest ob10ciążony ustawowym obowiązkiem składania zeznań i podlega odpowiedzialnościkarnej wówczas, gdy są one fałszywe (chyba że zaistnieją warunkiwyłączenia bezprawności czy bezkarności tego czynu). Oskarżony(podejrzany) natomiast ma prawo odmówić złożenia wszelkich wyjaśnień i,w zasadzie, korzysta z przywileju bezkarności za ich fałszywą treść, a zatemjest zwolniony z obowiązku mówienia prawdy. Takie stanowisko oddawna jest przyjmowane zarówno w piśmiennictwie (por. M. Siewierski:Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 1965 r., s. 178; J. Bafia, K. Mioduski,M. Siewierski: Kodeks karny. Komentarz, Warszawa 1977, s. 663; B. Kunicka−Michalska w: red.: System prawa karnego. Tom IV, O przestępstwachw szczególności, Wrocław, 1989, s. 667), jak i w orzecznictwie ( Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1991 r., I KZP 12/91,OSNKW 1991, z. 10−12, poz. 46; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21stycznia 1982 r., II KR 338/81, OSNKW 1982, z. 3, poz. 14; wyrok SąduApelacyjnego w Łodzi z dnia 19 czerwca 2001 r., II AKa 74/01, OSPriPr2002, z. 9, poz. 22). Brak jest jakichkolwiek powodów ku temu, by kwestionowaćzasadność tego stanowiska. Istotne dla dalszych rozważań jest tylkoprzypomnienie, że w uzasadnieniu powołanej uchwały z dnia 20 czerwca1991 r., I KZP 12/91, Sąd Najwyższy wyraził trafny pogląd, że „realizacjaprzysługującego oskarżonemu prawa do obrony, z którego korzysta wcałym postępowaniu karnym, nie pozwala na uznanie za przestępstwodziałania w szeroko pojętych granicach tego prawa”.Nie ulega wątpliwości, że wypełnienie znamion normy sankcjonowanej,chociaż wskazuje na bezprawność karną takiego zachowania, bezprawnościtej jednak nie przesądza. Norma taka jest bowiem składnikiemcałości porządku prawnego i musi być z nim zharmonizowana (por. Prawo karne, Warszawa 1986, s. 136). Nie do pomyślenia byłabybowiem sytuacja, w której prawo formułowałoby zakaz prawnokarny określonegozachowania i równocześnie zezwolenie, a czasem wręcz nakaz11identycznego zachowania. Bezprawność bowiem jako cecha negatywnaczynu zabronionego prawnokarnie musi być oceniana w kontekście całegosystemu prawa, a nie jedynie przez typizację przewidzianą w określonymprzepisie. Przepis prawa (niekoniecznie karnego) może zezwalać na zachowaniewyczerpujące znamiona czynu zabronionego stypizowane przezkonkretną normę prawnokarną (por. M. Filar w: O. Górniok red.: Kodekskarny. Komentarz, Warszawa 2006, s. 67). Zawarty w rozdziale III Kodeksukarnego katalog przedmiotowych okoliczności wyłączających przestępnośćczynu nie jest wyczerpujący. Do nie wymienionych w kodeksie okolicznościwyłączających bezprawność, a co za tym idzie i przestępność czynu, należyniewątpliwie działanie w granicach uprawnień lub obowiązków określonychw ustawie lub w przepisach wydanych na podstawie ustawy. Działanietakie nie może być przestępstwem, chociażby wypełniało znamionaczynu zabronionego (por. I. Andrejew: Polskie prawo karne w zarysie,Warszawa 1986, s. 173−174; K. Buchała: Prawo karne materialne, Warszawa1989, s. 247−248; M. Cieślak: Polskie prawo karne. Zarys systemowegoujęcia, Warszawa 1990, s. 233, 250−251).Tymczasem, bezsporne jest, że przepis art. 175 gwarantujesprawcy prawo do milczenia, natomiast art. 74 § 1 zwalnia go odobowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść. Przepisy te zatem– tak skonstruowane i o takiej doniosłości systemowej – wprowadzają kontratyp niektórych przestępstw. Pogląd taki (odnośnie z 1969 r., będącego odpowiednikiem obecnie obowiązującego wyrażono już wcześniej w piśmiennictwie, stwierdzając przytym, że wprawdzie przepis ten mówi o oskarżonym, lecz nie oznacza to, żenie ma on „wydłużonego działania”, gdyż nie można wymagać od sprawcynie pociągniętego jeszcze do odpowiedzialności, aby dostarczył przeciwsobie dowodów (por. W. Daszkiewicz: Glosa do wyroku Sądu Najwyższegoz 28 stycznia 1975 r., IV KR 313/74, OSP 1978, z. 9, s. 378; Z. Doda, Dowody w procesie karnym, Warszawa 1995, s. 234−235; L. Paprzycki:Glosa do uchwały Sądu Najwyższego z 20 czerwca 1991 r., I KZP12/91, Pal. 1992, z. 1−2, s. 98−99).Powołując się zatem na spójność systemu prawnego, w kontekściewspomnianych powyżej uprawnień procesowych sprawcy przestępstwa(prawa do obrony i wolności od samooskarżania) i racje wykładni systemowej,przyjąć w konsekwencji należy, że jeżeli ustawodawca uznał, żeoskarżony (podejrzany) nigdy nie odpowiada za występek fałszywych zeznańz art. 233 § 1 (zawarte w dyspozycji tego przepisu określenie:„kto składając zeznanie” jednoznacznie wyłącza go z zakresu unormowaniatego przepisu), to trzeba też uznać, że wyłączenie bezprawności dotyczyrównież każdych zeznań złożonych w toku przesłuchania w charakterzeświadka dotyczących jego zachowania stanowiącego przestępstwo, cojest realizacją przezeń prawa do obrony. Uznanie w takich okolicznościachodpowiedzialności karnej takiej osoby za występek z art. 233 § 1 stanowiłoby,w istocie, pozbawienie jej fundamentalnego prawa do nieobwinianiasię i niedostarczania dowodów przeciwko sobie. Bez wątpienia,składając fałszywe zeznania znalazła się ona w sytuacji kontratypowej. Zjednej strony, jako świadek była obarczona obowiązkiem mówienia prawdy(art. 233 § 1 a z drugiej, z racji rzeczywistego udziału w zdarzeniu,na którego temat zeznawała, miała prawo nieobciążania samej siebie ( § 1 Bezsporna, także w wymiarze konstytucyjnym, doniosłość tejostatniej normy procesowej, przesądza o tym, że z tych kolidujących zesobą (w takiej sytuacji) dóbr, trzeba poświęcić dobro prawidłowego funkcjonowaniawymiaru sprawiedliwości, bo to ono jest przedmiotem ochronywystępku określonego w art. 233 § 1 (por. postanowienie Sądu Najwyższegoz dnia 1 kwietnia 2005 r., IV KK 42/05, OSNKW 2005, z. 7−8,poz. 66).13To, kiedy zostały złożone zeznania świadka i w jakim postępowaniukarnym, jest w istocie obojętne. Istotna jest bowiem tylko ocena czy składającfałszywe zeznania osoba ta korzystała z przysługującego jej z mocyKonstytucji prawa do zaistnienia warunków bezkarności należy zawsze do organuprocesowego. Obarczanie organu procesowego wymogiem dokonywaniatakich ustaleń powoduje, że zgłoszone przez Prokuratora ProkuraturyKrajowej obawy co do możliwości uznania bezkarności składania fałszywychzeznań przez „każdą osobę mogącą być potencjalnie podejrzaną” w odpowiedzi na pierwsze z postawionych przez SądOkręgowy w Ł. pytań, należy stwierdzić, że nie popełnia przestępstwa fałszywychzeznań (art. 233 § 1 kto umyślnie składa nieprawdziwe zeznaniadotyczące okoliczności mających znaczenie dla realizacji jego prawado obrony (art. 6 od powyższych rozważań trzeba zauważyć, że w piśmiennictwieprezentowany jest też pogląd, który w treści art. 183 § 1 dostatecznej gwarancji możliwości korzystania przez świadka –sprawcę przestępstwa z prawa do obrony, przez uchylanie się w toku składaniazeznań od odpowiedzi na pytanie, jeżeli jej udzielenie mogłoby narazićgo lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność karną za przestępstwolub przestępstwo skarbowe. Stąd też zwolennicy tego pogląduwywodzą odpowiedzialność karną za składanie przez takiego świadka fałszywychzeznań, wówczas gdy – mimo pouczenia go o tym uprawnieniu –jednak złożył kłamliwe zeznania (por. Z. Młynarczyk: Fałszywe zeznania wpolskim prawie karnym, Warszawa 1971, s. 153−154; S. Pałka: Glosa dowyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2004 r., Mon. Praw. 2006, z. 16,s. 891; R. A. Stefański, op. cit., s. 96; A. Wąsek: Glosa do uchwały Sądu14Najwyższego z dnia 20 czerwca 1991 r., I KZP 12/91, WPP 1992, nr 3−4,s. 73−78).Tego poglądu nie można aprobować. Za jego poprawnością przemawiałybywprawdzie wyniki wykładni językowej przepisów: art. 233 § 3 iart. 183 § 1 ale – przy uwzględnieniu rzeczywistego znaczenia pozostającychz nimi w kolizji wspomnianych norm karnoprocesowych i niewątpliwejw tych warunkach potrzeby wzięcia pod uwagę wyniku wykładnisystemowej – są one nieprzekonywające. Niezależnie bowiem od tego, żeprzepis art. 183 § 1 pozwala świadkowi tylko uchylić się od odpowiedzina pytanie, na które odpowiedź stanowiłaby ujawnienie okolicznościgrożących zeznającemu (lub osobie dlań najbliższej) poniesieniem odpowiedzialnościza przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i nie gwarantujemu prawa do milczenia, to jeszcze stawia go przez dylematem: odmówićodpowiedzi na pytanie w ten sposób zwracając uwagę organu procesowegona okoliczności, o istnieniu których wolałby nie wspominać, czy tez zeznawaći narazić się na odpowiedzialność karną. Ta, leżąca u podstaw instytucjiuchylania się od odpowiedzi na pytanie przez świadka zagrożonegoodpowiedzialnością karną, wewnętrzna sprzeczność sprawia, że może onamieć tylko „minimalne znaczenie praktyczne” i „jest dotknięta wadą wrodzoną,której nie jest w stanie uleczyć żadna kuracja” (P. Sowiński: Prawoświadka do odmowy zeznań w procesie karnym, Warszawa 2004, s. 126).To jednak nie w znikomej „skuteczności” tego unormowania należyupatrywać nietrafności ocenianych w tym miejscu poglądów. Jak to już wykazano,osobie, która złożyła zeznania w charakterze świadka co do okolicznościczynu, który miała popełnić – przysługuje kontratyp działania wgranicach uprawnień, gwarantowany jej prawem do obrony (w tym takżeskładania nieprawdziwych oświadczeń) i wolności od też pouczenie jej o treści art. 183 § 1 nie może być podstawąprzypisania takiej osobie sprawstwa występku złożenia fałszywych15zeznań, bo chroni ją przed odpowiedzialnością karną pozaustawowykontratyp działania we własnej obronie. „Utrzymywanie, że uprawnienieokreślone w art. 183 § 1 stwarza w takim wypadku szansę realizacjiprawa do obrony i zasady nemo tenetur byłoby przejawem hipokryzji i lekceważeniainstytucji procesowych” (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższegoz dnia 26 kwietnia 2007 r., I KZP 4/07, OSNKW 2007, z. 6, z zadanych przez Sąd Okręgowy w Ł., pytań nie spełniawspomnianych już warunków dopuszczalności, o których mowa w art. 441§ 1 co skutkowało odmową podjęcia – w tym zakresie – ustalonego stanu faktycznego pod konkretny przepis ustawykarnej (o co w istocie tym pytaniem wnosi Sąd Okręgowy w Ł.), czy teżocena słuszności zastosowanej kwalifikacji prawnej, tak co do faktu, żeczyn stanowi w ogóle przestępstwo, jak i co do zakresu i formy zawinienia,czy też okoliczności wyłączających winę, zawsze należy do orzekającegosądu. Udzielenie odpowiedzi na tego rodzaju pytanie sprowadzałoby siębowiem nie do wykładni, ale do wskazania sposobu merytorycznego rozstrzygnięciasprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia: 31sierpnia 1994 r., I KZP 21/94, Prok. i Pr. 1995, z. 1, poz. 13; 10 września1970 r., VI KZP 38/70, OSNPG 1970, z. 9−10, poz. 128; 29 września 2004r., I KZP 22/04, OSNKW-R 2004, poz. 1691; 29 stycznia 2004 r., I KZP37/03, Lex nr 140096; 25 marca 2003 r., I KZP 5/03, OSPriPr 2003, z. 9,poz. 9).Mając powyższe argumenty na względzie Sąd Najwyższy uchwalił –jak wyżej. Ilość 1000 Stan Nowy Kup tanie leki na receptę online bez receptyWiększość pacjentów nie ma środków na zakup recepty na leki. Każdego dnia trwają w poważnym bólu i dla nich trudne, ale znaleźliśmy rozwiązanie. Połączyliśmy się jako organizacja, aby im pomóc. Z pomocą dla różnych organizacji i osób dobrej woli. Możesz teraz kupić środki przeciwbólowe w bardzo niskich cenach. Możesz zamówić wysokiej jakości środki przeciwbólowe, actavis prometazynę z kodeiną i lękiemtabletki takie jak OxyContin, Roxicodone, Percocet, Nubain, Opana i Norco, xanax,hydrokodon, adderall Valium i inne tabletki na receptę online teraz bez recepty. E-mail: @ +31 645056404

sprzedam leki na recepte bez recepty